De loopsheid van Ronja laat op zich wachten. Dus het geplande nest in het voorjaar loopt helaas vertraging op. Zoals het nu uitziet komt het nest pas in de nazomer of in het najaar. Het is niet anders...

Zodra dat Ronja loops wordt meld ik dat op de site.

In het voorjaar 2012 plannen wij een volgende nest puppy's met Ronja.

En dan is het allemaal voorbij...de puppies zijn weg, gelukkig met een uitzondering: we hebben de donkerbruine teef zelf gehouden! Ze rent nu spelend door het huis,samen met moeder Ronja en tante Leca. De kleine Lagotto heeft zelf inmiddels de naam Nina gekregen.

Het moment is bijna aangebroken dat de puppies naar hun nieuwe eigenaren gaan, dus ze worden voor de laatste keer door ons geborsteld op de trimtafel. Inmiddels zijn ze daar aardig aan gewend. Het is ook een goede gelegenheid om alle pups nog een keer na te kijken.

Alle pups zijn bij de dierenarts geweest en hebben hun eerste inenting gekregen. Het was een spannend tripje, maar alles is prima verlopen. Alle hondjes hebben een gezondheidsverklaring gekregen.

Door gediplomeerde gedragdeskundigen zijn alle zes de leerlingen vandaag via een officiële methode getest op gedrag en sociale aanleg. Allemaal prima uitslagen kregen ze. Ontspannen en vriendelijke types zijn het, prima toegerust voor een relaxed leven bij gezinnen. Met een goede opvoeding en training is bij allemaal de aanleg meer dan aanwezig om geslaagde huisdieren te zijn/worden.

Als het niet hard vriest is het weer een moment daar om naar buiten te gaan. Ze zijn zo door het dolle heen en bewapend met een flinke vacht dat de kleine hondjes prima een tijdje buiten kunnen ravotten. Ze vinden het het einde en gaan als dollen tekeer in de witte poeder.

Niets tegen een boswandeling met z'n allen. Het is even sneeuwvrij en dus tijd voor een promenade. De kleintjes maken het allemaal mee: het geruis van de banden over het schelpenpad, de krassende kraaien en andere wandelaars die hun nieuwsgierigheid niet kunnen (en willen) bedwingen.

De kerstinkopen zijn begonnen en dat betekent dat de puppies vanuit de wandelwagen alle indrukken van startende, remmende en door de bocht scheurende auto's bij het winkelcentrum mogen meebeleven. En natuurlijk ook weer de gezichten en stemmen van nieuwsgierige voorbijgangers.

Om de pupkopers zo veel mogelijk bagage mee te geven voor een goede landing bij de gezinnen thuis, hebben we weer de (bij ons standaard-) voorlichtingsmiddag gegeven. Niet alleen krijgt iedereen een brochuren mee, met daarin alle benodigde informatie en tips over de eerste dag en nacht, de eerste weken en de eerste stappen naar de puppie-training toe, ook wordt aanschouwelijk onderwijs gegeven over vachtverzorging, nagels knippen, enz.

Als je de kleintjes een kippennek ziet verorberen begrijp je opeens dat het wolven zijn met een wat krulliger vacht. Als volleerde vleeseters bijten ze de stukken vlees en bot door met de vlijmscherpe knipkiezen.

Bij strenge vorst kunnen de puppies niet naar buiten en dat is een beetje jammer, want het is erg goed voor ze. In de geheel omhekte tuin kunnen ze hun hart ophalen. Het is eindelijk iets warmer geworden en ze kunnen dan gerust naar buiten...Natuurlijk niet te lang en volop in beweging. Dat laatste hoef je niet tegen ze te zeggen, ze sjezen als opwind-autootjes door de sneeuw.

Vandaag zijn we op koffie-visite gegaan bij de buren. Geaaid geworden door de drie buurmeisjes, rondgerend door het huis, kennisgemaakt met katten en buurhond: een flinke, lieve border collie. Het was een erg gezellig en indrukwekkend uurtje, dus daarna vielen we thuis als een blok in slaap.

Niet alleen vrouwen bezoeken onze kleintjes. Zie hier maar, zes pups en drie kerels in de ren. Knus hoor!

Gelukkig kennen moeders hun eigen kinderen, want wij weten zelf af en toe niet wat onder en boven is bij de spelende pups. En dat spelen, dat doen de kleintjes graag. Het is ze aan te zien dat het opgroeien tussen broertjes en zusjes goed is voor de sociale en fysieke vorming van de honden-dreumessen.

Niet alleen contact met mensenvrienden is van belang, ook het wennen aan ander honden-gezelschap staat op het inwijdingsprogramma. Aan moeder Ronja en ' tante' Leca zijn de kleintjes gewend; nu de stap naar het kennismaken met honden van vrienden en kennissen. Ook hier weer: de pups zijn niet onder de indruk en aanvaarden alles als een natuurlijk onderdeel van hun wereld. En dat is het ook...

Nee, kleine kinderen mogen niet in de mand van onze honden komen. Maar een jongetje die nog twee moet worden ' vergeet' dat af en toe en gaat eens lekker zitten in dat heilige domein van onze Ronja. Lekker (een beetje wil misschien) aaien is natuurlijk goed bedoeld. Geen nood, de Lagotto keert hooguit haar hoofd om en in het slechtste geval (bij trekken aan oren of haardos) horen we een hoge piep en loopt ze weg. Maar nooit een agressieve reactie. Perfect!

Alles went. Ook een halsband. Jong geleerd, oud gedaan, dus de puppies krijgen hun halsbandjes om. ' Het hoort erbij' zullen ze wel denken. Geen gekrab of ander afwerend gedrag. Ze weten inmiddels al niet beter meer.

Even presenteren. Het is dat we zo vlug geen rode loper konden vinden, anders waren onze nieuwe Hollywood-sterren daarop geportretteerd. Kijk ze eens een voor een trots in de camera kijken! De ene wat zefverzekerder dan de andere, de ander wat ongeduldig en al half-weglopend, maar in elk geval een aardige kennismaking met onze movie-stars.

3 teven:







3 reuen

Hoort wie klopt daar kinderen! Niet alleen Sint en Piet maken deze dagen een hoop kabaal als ze met paard en al over de daken rijden; ook wij zorgen voor tumult, als onderdeel van de broodnodige socialisatie. Naast de bekende cd-s vol met rotherrie bewerken we de jonge oortjes (voorzichtig, langzaam opbouwend) met allerlei apparaten en andere geluidsbronnen zoals trekbommetjes, klapperpistolen en timmermansgereedschap. Enfin, het maakt allemaal geen spetter indruk. De kleintjes kijken af en toe wat lummelig op uit de puppenren en dat is het...Maar de kennismaking met een luidruchtige wereld is een feit!

Waar groeien babies het meeste van? Niet van drinken of spelen, maar van slapen. Je hoeft Ronja's kleintjes niets te vertellen: ze slapen het liefst lekker op een bolletje en mamma ligt er maar wat graag gezellig bij: heerlijk dromen van weer een nieuwe dag in een actief puppenleven.

De kleintjes wisten al dat je met elkaar een hoop lol kunt maken, maar spelen met attributen is ook geinig. Ballen, knuffels, tunnels in allerlei soorten, kleuren en maten worden in de puppenren uitgespreid en langszaam maar zeker steeds meer in de activiteiten van de kleintjes betrokken. Ook hier weer: zowel goed voor de ontwikkeling van het bewegingsapparaat, als voor de socialisatie.

Je kunt het als mens leuk vinden of niet, maar honden stammen af van roofdieren, namelijk wolven, en dat kun je in het puppen-stadium al zien. Bij andere nestjes moesten we de eerste kalfsgehakt nog een beetje mengen met geitenmelk om ze te wennen aan vast-voedsel, maar deze worp bestaat uit natuurtalenten: de schaal gehakt staat nog niet op de vloer of er wordt aangevallen. Zes hongerige smikkelbekkies smakken de rose brei sneller op dan het oog kan volgen. De metalen schalen kunnen als het ware zo weer de kast in: brandschoon.

Op de onderste foto is trouwens te zien dat eten ook slaperig maakt. Waarom zou je je na het diner van tafel naar bed begeven? Niks hoor, deze dame valt in de voerbak in slaap!

Liggen drinken kan prima, maar dit is eigenlijk ook wel handig. Als veulentjes in de wei staan/hangen de pups onder moeders buik te lurken. Alleen wordt moeder na een tijdje wat moe van al het gesabbel en gezuig. Dan wordt het tijd voor een soort dutje. Maar ' the show must go on' , dus de achterpoten blijven in zoog-houding!

Hoe goed de productie van moeder ook is, het is langzaam-maar-zeker tijd om te wennen aan voedsel 'van buiten'. De ideale oplossing is dan beginnen met bakjes geitenmelk, dat de gezondste en meest honden-moedermelk gelijkende melksoort is. En dat hoeven we de pups geen twee keer te zeggen! Het gaat erin als...melk.

Doe je zo je best om 6 stuks jonge levens op de wereld te zetten, kijkt er niemand meer naar je om.. Nee, dat kan natuurlijk niet. Gelukkig laat een deel van het bezoek zijn waardering voor moeder Ronja blijken door haar even lekker te aaien. Meteen even een goed moment om te laten zien waar de pups zo van groeien: de batterij met welgevulde spenen. Af en toe noemen we haar dus 'de wandelende melkfabriek' en dat is niet overdreven.

Niet alleen zijn de toekomstige Lagotto-eienaren niet meer bij de pups weg te houden, het is ook goed voor de socialisatie. Nieuwe handen, nieuwe stemmen, nieuwe knuffels: voor de kleine Lagotto-pups zijn het hele belevenissen. Althans, een minuut of tien lang dan...want na een tijdje spelen en ravotten (links) zijn ze aan de nieuwe omgeving gewend en vallen ze na een paar reuzegrote gapen in een diepe slaap (rechts).

De werpkist heeft zijn deuren geopend en dat betekent dat onze kleine vriendjes en vriendinnetjes een grotere wereld tot hun beschikking hebben. Van circa 1 m2, naar ruim 7 m2. Dat is nog eens vooruitgang. Na wat aarzelingen wordt er ook goed gebruik gemaakt van de bewegingsruimte.

En na zien en lopen is de stap naar spelen niet groot meer. De kleintjes zoeken een manier om hun levensvreugde te uiten en ontwikkelen allerlei aardige capriolen en maken buitelingen over elkaar heen. Leuk als je met zes kameraadjes in een bak zit, want er is altijd wel iemand wakker om overheen te rollen.

Het gaat allemaal nog een beetje onzeker en wankelend, maar trend is duidelijk. De pups houden van het leven, van elkaar en van een beetje actie. Met hun korte pootjes worden onmiskenbaar loop-bewegingen gemaakt en dat resulteert geregeld in heftige buitelingen en botsingen. Heel gezellig allemaal.

Vandaag weer een nieuwe mijlplaal in het leven van de Lagotto-kindertjes: na twaalf dagen zonder daglicht op de wereld te zijn geweest is er nu plotseling daglicht dat op het netvlies van de puppenoogjes valt. Wat een grote wereld krijgen ze te zien. Maar gelukkig nog even veilig vanuit de werpkist met daarin mamma, broertjes en zusjes.

We merken het bij het wegen, als de pups wat om zich heen grijpen op het moment dat de weegschaal de nieuwe cijfers laat zien, haken hun klauwtjes in de handoek. Als we ze weer terug in het nest willen zetten tillen ze de handoek mee en dat moet natuurlijk niet. Vandaar: even allemaal nalopen met een piepklein nagel-tangetje.

De moedermelk van Ronja laat zich niet onbetuigd: de hondjes zijn kerngezonde dikzakjes aan het worden. De eerste dagen groeien ze met circa 30-50 gram per dag, maar inmiddels zijn de stappen al groter geworden. Gemiddeld wegen de pups nu boven de 600 gram. Iedere dag worden alle kleintjes gewogen om te zien of er geen individuetjes achterblijven qua groei. Maar dat is niet zo: het gaat allemaal mooi gelijk op.

Het sabbelen op de spenen is niet alleen voor de lol...het effect ervan is overduidelijk. De aanzienlijke extra consumptie van voer door Ronja heeft een direct gevolg voor de omvang van de kleintjes: ze groeien met de dag. Inmiddels zijn het al echte hondjes aan het worden, die steeds beter in staat zijn om zich voort te bewegen, al is het nog eerder droogzwemmen dan lopen te noemen.



Melk drinken bij mamma
foto; Will Hoekstra/Limmen

Het is zover: zes prachtige nieuwe Lagotto-wereldburgertjes erbij! Drie teven en drie reuen en wat opmerkelijk is: vier van de zes zijn bruin (twee reutjes en twee teefjes) en verder een gevlekte teef en een abrikoos-kleurige (eerder zandkleurige) reu.
Zoals we dat van Ronja kennen was het weer een model-bevalling: binnen anderhalf uur waren ze eruit en nog heerlijk midden op de dag ook. Fijner voor ons als fokker kan gewoon niet. We zijn hartstikke blij.
Iedere keer weer aandoenlijk, die blinde wezentjes die alleen wat krioelen en piepend naar Ronja zoeken. En zoals het hoort: de hele club slaat meteen netjes aan het drinken bij moeder-de-hond. Groei maar lekker jongens!

Vooral als Ronja gaat liggen zie je dat er iets ' in de maak' is: een dikke buik en een groeiende batterij spenen.

In begin november krijgt Ronja een nieuw nestje met puppies.

Op 25 april 2010 hebben we een bijzonder geslaagde bijeenkomst gehad van Ronja's nest uit 2008! Het was heerlijk weer en dat maakte het extra leuk om alle (inmiddels volwassen) Lagotto's terug te zien. Wat een heerlijke snuffeltruffels zijn het geworden.



Na de koffie gingen we naar het strand voor een wandeling en wat vertier, spelletjes, badderen, enz.


Je bent natuurlijk geen echte waterhond als je niet meteen het ruime sop van de Noordzee kiest...

Het is nu helemaal stil in huis, het laatste pupje, Liza, is opgehaald door de Kerstin, Joreg en hun zonen uit Vlaardingen.

Vandaag zijn ook twee hondjes vertrokken. Het begint nu echt leeg te worden. Ten eerste de (donkerbruine) teef Tirza, die naar Erik en Ellen en hun dochters Hilde en Linde in Sprang-Capelle gaat.


En vervolgens namen we afscheid van de lichtbruine teef Flora, die gaat wonen in Krommenie, bij Annemieke en haar papegaaien.

Een tijd van gaan...Eerlijk gezegd, hoe fantastisch de zes Laggotto-pups ook zijn, ze worden als club in huis wel een beetje groot. Tijd voor afscheid dus. We hebben natuurlijk vreselijk genoten van (en ook vaak erg gelachen om) de heerlijke jonge wezentjes, maar je merkt aan alles dat de tijd nadert dat ze naar hun nieuwe bazen moeten gaan, waar ze zich verder kunnen ontwikkelen en hun nieuwe huisgenoten blij kunnen maken. In groepjes laten we de hondjes gaan, want anders zit moeder Ronja opeens met lege...poten. Donderdag de 27e hebben we drie hondjes uitgezwaaid. Ten eerste de (donkerbruine) reu Bacio (betekent 'kusje' in het Italiaans) van Marjolein en Wouter in Houten.


De tweede hond die de wijde wereld in gaat is de blonde reu Max, die gaat wonen bij Julia en Tobias en hun dochters Lieska, Hanna en Danja in Den Haag.


De derde vertrekkende hond van de dag was Mattis, de witte reu. Hij blijft in de buurt, bij onze oom en tante Joop en Riet, die wonen in een windmolen in Uitgeest.

Neef Arthur en dochter Lao vinden het heimelijk jammer dat we de Lagotto-kinderen verkopen. Ze hadden er graag een mee naar huis genomen. Maar, voor vertrek toch nog even een liefkozende knuffel. En dan, naar het nieuwe baasje!

Mamma Ronja heeft een nieuw spel bedacht, dat hoort bij gras en tuin: het 'lente-rondren-spel'. Het is niet ingewikkeld. Gewoon achter elkaar aan rennen door gras en borders. Struiken en planten op de weg loop je gewoon omver en als je stuikelt, dan rol je een keer over de kop en als je pootjes de grond weer raken ren je in de zelfde snelheid door. Hartstikke leuk!

Het uur van het vertrek nadert, dus een 'briefing' voor de kopers is leuk en belangrijk. De pupkopers worden nog even door de finesses van het 'in huis halen van een nieuw familielid' geloodsd. Ook werden de puppy-pakketten (met voer en kluifjes) uitgedeeld. "Het lijkt wel Sinterklaasavond", zei een van de kopers. Bij het ophalen van de pup krijgen alle pups een beer en een vetbedje uit het nest mee, als souvenir aan het nest en met de geur van mamma...

Erg handig dat de moeder van ons baasje tandarts is. Vakkundig worden onze ivoren wachters geinspecteerd op tandsteen. Maar, veel vakmanschap was niet nodig, want door het geregeld knagen op botten en kluiven was er niet veel tandsteen te verwijderen.

Volgens ons is de ren nodig aan renovatie toe. De matten krijgen een andere plek door wat ruk- en trekwerk, de kranten mogen ook opzij, want plassen kun je tenslotte ook gewoon op de vloer doen. En dat speelgoed, ach, dat trekken we ook gewoon uit elkaar. Aan drie kanten even flink rukken, dan begeeft deze geknoopte doek het heus wel een keer.

Het hele geluidsspectrum wordt op de jonge oortjes uitgeprobeerd. Van hoge tot lage tonen, hakkende, zagende en gierende machines uit de garage, tot de haardroger uit de badkamer en natuurlijk de stofzuiger aan toe. Het hogeschool-diploma behalen de hondjes als ze ook niet veel problemen hebben met deze test: trekbommetjes. Twee dochters van (toekomstige) pup-kopers, Linde en Hilde, knallen er duchtig op los.

Om ervoor te zorgen dat de hondjes bij hun nieuwe baasjes niet ook nog aan een nieuw ding rond hun nekjes moeten wenne, wordt al geoefend met halsbandjes om. Hier ligt het hele peloton te slapen, met rode, blauwe, paarse en oranje bandjes om. Ook dat is dus niet eng of vreemd meer.

Alsof we nog niet mooi genoeg zijn! Als Lagotto heb je nu eenmaal een vacht die er zijn mag, dus wennen aan borstels, kammen en scharen is niet onbelangrijk. Wekelijks worden de pups netjes op orde gebracht.

Vandaag zijn we bij de dierenarts voor onze inenting geweest. Dierenarts Maxime heeft ervoor gezorgd dat we te veel afgeleid waren door knuffels en koekjes, om erg te hebben in het prikje. Dat hoort ook bij het vakmanschap van de dierenarts. Bovendien kenden we Maxime al van toen ze een keer op de koffie/kraamvisite kwam, dus dat scheelt! En dan erbij: we waren allemaal kerngezond.

Noem het maar joyriden. Lekker rondscheuren in het winkelcentrum, met ook weer nieuwe geluiden van schuifdeuren, winkelwagens, langslopende mensen met tassen, enz. Als de baas het had gewild had ze ons makkelijk a la minute kunnen verkopen aan het winkelende publiek, want we zagen er zo lief uit! Geen gebrek aan knuffels dus.

Samen met opa Ringstrom wennen aan het verkeer. We zijn vandaag langs bijna alle grote wegen en bij alle rotondes van Castricum geweest. Auto's, brommers, vrachtwagens, scooters, allemaal een ander geluidje. Wij zitten veilig in de buggy, vinden het allemaal even prima en trekken er ons niet veel van aan.

Wagenziekte is niet leuk, dus krijgen we 'autorijles'. Geen cursus die door de RDW is goedgekeurd, maar toch heel serieus. Alle zes leerlingen zijn geslaagd. Samen met mamma Ronja (die ook nog wat proviand bij zich had in de vorm van moedermelk) hebben we wat gespeeld en gedold in de achterbak. Was het allemaal heel leuk.

Vandaag zijn de puppy's buiten in de tuin geweest. Het lentezonnetje was net overtuigend genoeg om het verantwoord te maken. Nog nooit hadden de kleintjes over een afstand van vele meters volwaardige sprinten kunnen trekken. En wat een vaart hadden ze! En een beetje dollen met tante Leca is natuurlijk helemaal een groot feest.


Als een groepje biologen dat wordt losgelaten op een juist ontdekt stuk regenwoud in de Amazone, zo gaan de pups door de tuin heen. Alle bladen, takken en bloemen worden besnuffeld en waar nodig wat toegetakeld voor inspectie.


De kleintjes hebben voor het eerst kennis gemaakt met een nieuwe diersoort van ongeveer hun eigen omvang en een vergelijkbare type vacht. Alleen dan een die buiten in een hok woont, wat smallere oren heeft en een neusje dat steeds op een neer gaat...Merkwaardig, maar erg interessant.

'Ik heb lekker de wortel gestolen van mijn broers en zussen en in de bench kan niemand mij meer storen.'

Vandaag hebben de puppy's wortel en appel mogen proberen. De wortel was een groot succes maar dat is niet zo vreemd gezien het feit dat wortel de favoriete snack is voor tante Leca en mamma Ronja. De twee volwassen honden lagen lekker te knabbelen op hun wortels dus de puppy's probeerden het zelfde te doen. Maar de kleine blonde mevrouw wilde de wortel voor zich zelf houden.

De hondjes zijn inmiddels voorzien van een officieel registratienummer, want die is vanmorgen in de nek ingebracht. Overal ter wereld kunnen ze nu zien dat deze prachtige schepseltjes in Castricum hun hondenleven begonnen zijn.

Voor kleine hondjes is het erg belangrijk dat ze zo veel mogelijk indrukken op een relaxte manier te verwerken krijgen. Hoe beter de socialisatie, hoe meer ontspannen de honden later door het leven gaan. Een ideale manier daarvoor is een ritje in de hondenwagen. Door de gaaswanden krijgen de puppen alles te zien en te horen waar ze aan gewend moeten raken: de omgeving in het park, andere honden, langsrijdend verkeer en mensen die even komen kijken naar de kleintjes.

De puppy's zijn echte hondjes geworden met tanden en al. Ze spelen wild met elkaar en rennen van de ene plek naar de andere. Plotseling gaat het knopje om en ze slapen allemaal. De rust is tijdelijk teruggekeerd. Als mamma Ronja langsloopt worden ze weer wakker, Campina Melkunie is aangekomen. En ze stormen met z'n alleen naar haar toe. Tegenwoordig hoeft Ronja niet meer te liggen om de puppy's eten te geven. De puppy's zijn zo groot dat ze net als een veulen kan drinken. Dus hangend onder de buik van Ronja, die rustig stil blijft staan.

Vandaag zijn de puppy's samen met moeder en tante op bezoek geweest bij de buren. De puppy's keken nieuwsgierig rond. Het was wel anders dan thuis, maar na een paar minuten was het al vertrouwd en ze gingen door met hun favoriete bezigheid: spelen. Ze hebben kennis gemaakt met katten en de buurhond, Fellow de Border Collie en ze zijn uitbundig geknuffeld door iedereen.
Maar er is meer gebeurt de laatste paar dagen. Eergisteren zijn Shanou en Sterre op bezoek geweest (twee Labradors). Zulke grote honden hadden de puppy's nooit eerder gezien. Nieuwsgierig keken allen honden elkaar aan. De puppy's wilden ook spelen met mamma Ronja, tante Leca en hun twee Labrador-vriendinnen en konden niet begrijpen waarom ze niet mochten me doen. Maar daar moeten ze een tijdje mee wachten tot dat hun poten volgroeid zijn.
Gisteren waren Zorro en Zino op bezoek (twee dwergpoedels), dus de laatste paar dagen hebben ze veel nieuwe vrienden en vriendinnen gekregen. Spannend en leuk allemaal.
Morgen zijn ze uitgenodigd bij onze andere buren. Dat wordt weer een leuk uitje.

Vlees wordt inmiddels zonder problemen gegeten. Hier krijgen de zes culinaire klanten een rijke dis voorgeschoteld op een blinkende schaal. Alleen het kaarslicht en servetten ontbreken nog. En natuurlijk messen en vorken. Maar er zijn nauwelijks effectievere methoden denkbaar om de schaal leeg te krijgen dan zes smakkende puppen-bekkies.

We hebben nog steeds zes hondjes, maar soms scheelt het niet veel of er is er een voortijdig het huis uit gesmokkeld. Jongens en meisjes van buren en kennissen vergeten wel eens dat de hondjes toch echt aan nieuwe baasjes verzegd zijn. Als we bij het natellen een hondje missen blijkt de bobbel onder jas of trui vaak iets te beweeglijk te zijn. Ach ja; vergeten het hondje bij de deur in te leveren. Kan gebeuren.

Honger. Altijd maar honger. Als we geen gewoon eten krijgen zet ik mijn prille tandjes gewoon in het baasje. Het loopt meestal uit op een eet-sabbel-knuffelomhelzing. Je bent een Italiaanse Knuff.. eh Truffelhond of niet!

Vandaag zijn ze voor het eerst eventjes buiten geweest. Het zonnetje scheen aanlokkelijk lente-achtig, maar het is nog februari en dat merk je buiten nog wel aan de frisheid. Om de pups nu al met hun kleine lijfjes te laten dartelen in het gras van het gazon is een stapje te ver. Dus dan maar onder de jas van de baas, koppies eruit, lekker naar buiten om nieuwe indrukken op te doen.
 

Vandaag hebben de pups voor het eerst vast voedsel gekregen, fijngemalen kalfsvlees rechtstreeks van de slager. En wat vonden ze dat lekker!! Ik moest oppassen dat mijn vingers niet mee naar binnen gingen. Ik begon eventjes te twijfelen of het wel hondjes waren een geen wolven…. Maar dan zag ik de lieve snuitjes en dan wist ik het weer.

In de monden van de hondjes beginnen tandjes zichtbaar te worden. Wat al veel langer groeit zijn de nageltjes. Die moeten al ongeveer wekelijks geknipt worden. Dat is een heel gedoe, want de kleintjes zien er ab-so-luut het nut niet van in en zijn al verrassend lenig.
.

Onze wereld is heel groot geworden; heerlijk. Een beetje rennen en stoeien met broertjes en zusjes. De puppen-ren is al zo’n 6 m2 m. Gisteren mochten we voor het eerst geitenmelk proeven. Het duurde even voordat we snapten dat de smaak van de natte, witte vinger gewoon uit dat bakje kwam! Na deze nieuwe culinaire ontdekking gaan we langzaamaan denken aan een beetje vers vlees!

Het zijn niet alleen meer melk-drinkende slaap-wezentjes meer. Langzaam maar zeker beginnen het echte bewegende beestjes te worden die eigen plannetjes maken en uitvoeren. Er worden heuse -zij het korte- wandelingetjes ondernomen en ze beginnen met hun korte, ongecontroleerde pootjes naar elkaar te bewegen; noem het een primitief soort spelen. Ze vinden het ook leuk om over elkaar heen te kruipen en een beetje tegen elkaar aan te boxen, maar dan op een typische Lagotto knuffel-manier. Je kan er uren naar kijken.

Kinderen die langskomen zijn één en al oog en oor voor alles wat er met de puppen gebeurt. Na handewassen en met schone kleren aan mogen ze even een pup knuffelen. Dat hoef je ze geen twee keer voor te stellen.

De eerste voorzichtige stappen op het levenspad. De puppies beginnen hun koddige kleine pootjes uit te proberen. Nog geen grote wandelingen, maar kleine, wankele tripjes van de ene kant van de werpkist naar de andere. A giant leap for dog-kind.

Met verbazing kijken de puppy's je aan met hun kleine blauwe kraalogen. Het is zo schattig als de ogen open gaan en de pup gaat de wereld opnieuw ontdekken. Nu niet alleen met tast en reuk, maar ook met de ogen. In het begin zien ze weinig, maar met de dag wordt dat meer en meer. Vandaag zijn de ogen opengegaan van een paar van de puppy's. Verwacht word dat de rest gaat volgen in de komende dagen. In het begin zijn de ogen blauw maar dat verandert als de pup ouder wordt. De kleur van de ogen bij een Lagotto moet in harmonie zijn met de kleur van de vacht, dus de oogkleur van de Lagotto kan enigszins uiteenlopen, van zandkleurig tot amber of zelfs donker-bruin.

.

Het leven van een Lagotto pup begint relaxed. De carrière begint met een cursus melk drinken, slapen, melk drinken en slapen. Dit is een kunst die ze al goed beheersen. Met hun bonkige kopjes krioelen de pups tussen Ronja´s poten door, op weg naar de spenen. In de werpkist ligt een elektrisch dekentje onder het vetbed om de puppy's goed warm te houden als Ronja de werpkist moet verlaten voor een snel kijkje buiten, voor de nodige behoefte. Ronja is sneller dan de bliksem om haar behoefte te doen en rent daarna meteen naar huis. De baas kan haar niet bijhouden zo snel rent ze naar haar kindjes. Sanitaire voorziening in de werpkist is moeder Ronja, die de werpkist vlekkeloos houdt. De beestjes groeien precies volgens plan en de grafiek toont stijgende lijnen waar het gemiddelde beursgenoteerde bedrijf stikjaloers op zou zijn.

Het gaat uitstekend met de puppy's en ze groeien hard. Ze zijn nu twee keer zo groot als bij de geboorte. Ook moeder Ronja doet het prima. Ze is niet uit de werpkist weg te denken. Alleen voor een hoognodige sanitaire stop rent ze even naar buiten en een enkel keer is ze even in de keuken te vinden als er een lievelingsgerecht aan zit te komen. Geitenmelk drinkt ze in grote hoeveelheden; die wordt meestal 'op bed' geserveerd. De puppen zijn vooralsnog slechts sabbelende 'ratjes' en slapen veel. De ogen en oren zijn nog dicht.

Ronja heeft zes prachtige puppies gekregen! 3 teven en 3 reuen. Van de teven is er een crème-kleurig en twee zijn bruin (waarvan de ene iets lichter is dan de andere). Van de reuen is er een donker-bruin, een is heel licht crèmekleurig en een is zand-kleurig. De geboorte ging als een droom en moeder en puppies doen het prima.

Ronja is momenteel drachtig. We verwachten het nest rond 1 februari 2008. Heeft u belangstelling voor een pup, neem dan contact op. Voor meer informatie over de vader en moeder kijk onder rubriek: Geplande Worpen

Ronja werd ‘best of breed’ en kreeg een plaatsing als nummer 9 in rasgroep 8.
Internationale Hondententoonstelling, Flora Holland, Bleiswijk. Keurmeester was de heer J. Schepers (NL). De keurmeester was heel lovend over Ronja. Hij noemde Ronja “een plaatje van een Lagotto”.

Op de Internationale Kampioenschaps-tentoonstelling, de IJsselshow in Zwolle is Ronja Nederlands kampioen geworden op een leeftijd van 27 maanden en 5 dagen, hetgeen natuurlijk heel jong is. Dat belooft dus nog wat…
Keurmeester was de heer A.R.R Doedijns (NL).